bookszpan

Zamysłem Smith w "Łowcy autografów", według wydawców, była "zabawna opowieść o współczesnym głodzie choćby odprysku sławy, a także o niezauważalnej na co dzień sztuczności świata". Zdanie to jest dowodem na to, że przy wyborze lektury nie powinniśmy się kierować opisami wydawniczym. Bo powieść ta nie przekonała mnie do takiej oceny.

Historia "najdziwniejszego tygodnia życia" Alexa Li Tandema, tytułowego bohatera, średnio bawi i średnio pozwala na szukanie głębszych sensów. Pewnego dnia bohater budzi się po narkotykowej libacji i odkrywa, że w jego domu w niewyjaśnionych okolicznościach pojawił autograf pewnej gwiazdy. Rzecz pożądana nie tylko przez Alexa, ale też przez innych kolekcjonerów. Od tego zaczyna się pokręcona opowieść o małych, często budzących litość ludziach, z którymi ciężko jest się czytelnikowi identyfikować. Mimo że Smith stara się traktować swoich bohaterów z dużą dozą sympatii.  Zamiast porywającej fabuły (na co się zanosiło) powieści brakuje spójności i tempa. Być może sprawiły to zbyt pogmatwane sytuacje czy nie do końca jasne role poszczególnych postaci. Być  może natrętna maniera autorki do stosowania niedopowiedzeń. Do tego zamiast mocnego finału mamy niespodziewany koniec , w którym żadna strzelba nie wystrzeliła.  

"Łowca autografów" rozczarowuje. Nie ma tutaj nic, czym urzekała jej debiutancka powieść - poczucia humoru, energii, pewnej bezczelności czy choćby dyscypliny narracyjnej. Wydaje się, że autorka zagubiła się w swojej opowieści i ten chaos niemożebnie atakuje też czytelnika. Przez co trudno skupić się na treści i uchwycić, o czym autorka chce nam opowiedzieć. Druga powieść Smith jest zwyczajnie bezbarwna.

 Zadie Smith, Łowca autografów, tłum. Zbigniew Batko, Wydawnictwo Znak, Kraków 2004 (Wydanie II 2011)